vrijdag 24 maart 2017

Cuvée LDC

Deze dopper is een waterfles.
Door deze waterfles te gebruiken verkleinen we de berg plastic afval. We promoveren kraantjeswater en bovendien steunen we een drinkwaterproject in Nepal.
Ik kreeg de fles op de vrijwilligers middag in ons LDC.
De dop vermeldt:
Cuvée LDC - 100 % puur - Vrijwilligerswerk OCMW Gent.

Bij mijn wandelingen neem ik de fles mee gevuld met water.

Ik heb ook nog een rode fles, die heb ik eens op de Vierdaagse van Nijmegen gekregen.

donderdag 23 maart 2017

Een lege plek

Soms moet men tegen een stootje kunnen.
De plek aan tafel 's middags is tegenover mij leeg.
Een meneer, een sterke meneer die bij mij aan tafel zat, is er niet meer. Hij had het nochtans goed op. Hij zou aan zijn rug, aan zijn wervelkolom geopereerd worden. Maar jammer genoeg is hij donderdag vorige week overleden. Ik hoop dat hij nu vanuit de hemel ziet dat wij aan hem denken, dat we hem missen, en dat toch ons leven door gaat.
Een vriendelijke dame komt niet meer. Zij is opgenomen in een woonzorgcentrum. Zeker zal ik haar eens komen opzoeken. Ik ben al met een warme buur overeengekomen dat we in de tweede helft van, april, nadat ik uit Jordanië terug ben, eens zullen gaan kijken hoe het met haar gaat.

Het leven met senioren als ik heeft natuurlijk ook zijn goede kanten.
Deze middag werd er goed gebiljart. Het was de finale van wedstrijden tussen de verschillende Gentse LDC's.

Reisdocumenten

Mijn reisdocumenten zijn eergisteren met de post aangekomen.
Jordanië daar ga ik heen.
Mijn hoofddoel is Petra, de rose stad tussen de rotsen.
Even de opzet in het kort van de wandelreis:
  • 4/4 naar Amman
  • 5/4 Jerash
  • 6/4 Dode Zee, Mount Nebo, Madaba
  • 7/4 Petra
  • 8/4 Petra
  • 9/4 Petra, Wadi Rum
  • 10/4 Wadi Rum
  • 11/4 Wadi Rum
  • 12/4 naar Amman
  • 13/4 terugreis

woensdag 22 maart 2017

Veilig in Jordanië

Sommige mensen vroegen me of het wel veilig genoeg is om naar Jordanië te reizen.
Ik vind van wel. Het is ginder niet onveiliger dan hier.
Een Turkse president heeft gezegd dat Europeanen nergens ter wereld nog veilig zullen zijn. Dus, waarom zou ik me zorgen maken. Of ik nu hier ben of ginder.

In mijn reisschema is wel wat veranderd.
Ik ga niet meer door Turkije, maar neem de Thalys naar Parijs. Vandaar vlieg ik rechtstreeks naar Amman.
Mijn aankomende reis is wel te vergelijken met een reis van iemand anders, die ik op internet vond. De blogster deed de reis in 2007.
De reisorganisatie van mij is ook Anders Reizen.

dinsdag 21 maart 2017

Uit de stellingen

Geen stellingen meer aan de St. Baafskathedraal.
De vernieuwing van de westertoren is stilletjes aan gedaan. Nog binnenwerk. Het zijn 450 trappen om de top van de toren te bereiken.
Binnen enkele dagen levert de uitvoerder het op.

Ook ons onthaalseizoen start weer.
Vandaag waren we met een dertigtal enthousiaste onthalers samen.
Vorig jaar mochten we zo een 950.000 toeristen verwelkomen.
Bovendien nadert het Van Eyck jaar, dat is 2020.
Het retabel van het Lam Gods zal verplaatst worden van de doopkapel naar de sacramentskapel.
Bovendien goed nieuws voor de mensen die zich met een rolstoel of een rollator verplaatsen. Er komt tegen die tijd ook een lift.

Zelf heb ik me opgegeven om de woensdagnamiddag en de vrijdagnamiddag in te staan voor het onthaal van de bezoekers uit eigen en andere landen.Ik reis graag, ik ben graag in andere landen, en heet dan ook graag de reizigers uit andere landen welkom in mijn stad.

Nog over de wandeling van zondag.

Als een mens zo wandelt, kan men verstillen, onthaasten, of ook gezellig samen bijpraten.
Een goede wandeling beklijft.
Ik denk bijvoorbeeld terug aan de wandeling van zondag.
Als stadsmens naar de buiten gaan. Dat doet herleven. Ik moest onwillekeurig denken aan de tentoonstelling die ik zaterdag bezocht. Kunstenaars verlieten de stad om op het platteland te wonen. Vanuit het Gentse Patershol vestigden ze zich in Sint-Martens-Latem.
Wij schilderen niet, neen, maar als wandelaar zijn we wel een beetje als die kunstenaars.
Iets anders. Ik heb hier in de blog eens een berichtje geplaatst over koperen euromuntjes, en dan meer bepaald over de Spaanse met de afbeelding van de kathedraal van Santiago. Het deed me veel plezier van medewandelaars te vernemen dat zij hun centen, twee centen en vijf centen hadden nagekeken. Eén iemand had er zelfs één gevonden. Hij had altijd gedacht dat het de Sagrada Familia te Barcelona was. Hij gaat het muntstukje apart houden, en ik krijg het bij een volgende wandeling.
Op een wandeling komt men heel wat mensen tegen. Mensen  die ik ken in een ander verband: het LDC, het MIAT,  blijken ook graag te wandelen. Gelijk hebben ze.

maandag 20 maart 2017

Met een groene helm

Deze avond bezochten we de SPE-centrale aan de Ham te Gent.
We = de vrienden van het MIAT.
(Voor de niet-Gentenaars die dit lezen, het MIAT is het Museum van Industriële Archeologie en Textiel gevestigd in een voormalige fabriek aan de Minnemeeers)
Aan de receptie kregen we allemaal een groene veiligheidshelm mee, die we tijdens de rondleiding moesten dragen.
Eerst kregen we van een ingenieur een presentatie over de geschiedenis en de huidige werking van de electriciteitscentrale. Hij sloeg wat sheets over, omdat die wat te technisch waren voor een divers publiek als wij.
Ik onthou:
In 1920 is de centrale gesticht, als electriciteitsbedrijf van en voor de stad Gent.
De centrale draaide toen op kolen.
Medio vorige eeuw werd overgeschakeld op zware stookolie. De zware dieselmotoren deden alles in de huizen van de buurt bibberen en beven.
Toen met de petroleumcrisis die brandstof te duur werd, ging men over naar aardgas.
Dat alles ging gepaard met een verstilling en een verkleining van de machinerie, terwijl de opbrengst toenam.
Met 55 MW behoort de centrale Gent-Ham tot de kleinere.
Zeer belangrijk is ook de stadsverwarming. Het bedrijf zorgt onder meer voor de verwarming van het nieuw gerechtshof aan het Rabot en het AZ Sint Lukas.
Daarna trokken we de machinekamers in. Opvallend was de stilte. Alle machinerie is ommanteld om geluid tegen te houden. Buiten het gebouw is helemaal niets te horen.
Ik ben absoluut niet technisch. Zonder uitleg zou ik niet eens weten wat een turbine, wat een alternator, wat een pomp is.
Er was ook een andere ingenieur bij. In de rondleiding vertelde die over de contacten, met de overheid bijvoorbeeld, en over de structuur van de electriciteitsbedeling. Die is nu in drie gesplitst; productie, transport en distributie.
Als ik dacht dat electriciteit gewoon uit het stopcontact komt zag ik het wat te eenvoudig.

Voor mijn foto impressie klik hier

We'll Meet Again


Vera Lynn wordt vandaag 100 jaar. Is het nu toeval dat ik net vorige week geweldig veel van haar uitvoeringen beluisterd heb?

Tai Chi Chuan

Nu heb ik het vele lezen in verband met mijn reizen even onderbroken om wat aan Tai Chi te doen.

Eerst heb ik de oefeningen van Tai Chi 37 gedaan, zoals wij het de donderdagmorgen in het LDC De Horizon beoefenen.
En dan ben ik maar gaan lezen.
Een zeer goed boek. Verschillende vormen die in het boek staan, zitten ook in de cyclus van vormen die wij volgen. Daar zal mijn bijzondere aandacht naar uitgaan.

Nu ben ik nog in de inleiding over de theorieën van Yin-Yan en van de Vijf Elementen over het universum.

zondag 19 maart 2017

Aan de rand van de stad

Deze morgen trok ik vrij vroeg naar Gentbrugge om mee te stappen in de Floratochten.
Bij zo een wandeling in de stad waar ik al een paar jaar verblijf, ontmoet je bij de start al veel bekenden. Een handdruk, of een kus op de wang en vragen hoe het gaat.
Ik schreef me in voor de 30 kilometer.
Het eerste traject bracht ons naar Heusden, het dorp Heusden. Samen met iemand van WSV Wetteren legden we dat traject babbelend af. Heel wat wandelervaringen hebben we uitgewisseld.
Het tweede traject bracht ons eerst door de Kollebloem. Daar heb ik veel herinneringen aan. Als klein stadskind werden we op de hoek van de straat met de autobus opgepikt en naar de VP gebracht, naar het vakantiepatronaat.
De wandelpijlen brachten ons verder langs af en toe slijkerige wegjes, eenmaal zelfs vrij pittig, tot aan het Damslootmeer. Daar hadden we een rustpost in een café bij de Royal Belgian Sailing Club.
Hier kregen wij als wandelaars van de 30 een extra lus.
Het viel me op hoe de bermen erbij lagen. Niets van zwerfvuil. Even later, op het jaagpad,  kwam ik mensen tegen die met een grijper cola- en bierblikjes, plastiek, en andere weggegooide dingen op pikten. Het is vandaag de dag van de gruute kuis. Mijn bewondering voor die mensen.
Het derde traject was trouwens een wondermooi traject dat ons langs de Damvallei helemaal tot in Destelbergen bracht. Sloten, vijvers, waterrijke gebieden. Hier voelt de zwarte els zich thuis.
Het vierde traject bracht ons helemaal rond het Damslootmeer. Hier is wandelen heerlijk. Je haalt adem, Je wordt één met het landschap en maakt de geest leeg. Als er een gedachte opkomt, laat je die gewoon passeren. Zo komt een mens in het wandelen volledig tot rust. Maar ja!  Wel een beetje opletten of men mist een pijl die de wandelaar laat afslaan.
In het vijfde traject kwam ik een uitpijler tegen. Er bleek een stuk aan de Schelde te zijn waar mensen gemakkelijk misliepen. Hij bleef maar pijltjes bijhangen, en er bordjes bij te voegen met HEEN dan wel TERUG.
De Florastappers gaven ons vandaag een mooie wandeling, een landelijke tocht in de rand van de stad.

Voor mijn foto's klik hier.
Of kijk naar de foto's van Thierry, klik hier
Er waren trouwens meer wandelfotografen, die zullen hun albums allicht ook op internet plaatsen.

Zeven uur

Het is zeven uur.
Ik sta aan de bushalte bij de Sint Jacobskerk in Gent.
Alle cafés zijn dicht, toch is er nog wat volk op de Vlasmarkt.
Uitgaanders met het glas in de hand.

Als ik dan op de bus stap richting Gentbrugge, stappen er ook uitgaanders op.
Zij gaan slapen, en ik ga wandelen.

Ik neem deel aan de Floratochten.

zaterdag 18 maart 2017

Oer

In het Caemersklooster worden nu schilderijen  en beeldhouwwerken van Vlaamse kunstenaars ten toon gesteld. De periode is eind 19de begin 20ste eeuw.
Die tijd is de tijd van de ontvoogding: de ontvoogding van de Vlamingen, de ontvoogding van de arbeiders.
OER is de tentoonstelling over de wortels van Vlaanderen.
Ook de kunstenaars ontvoogden zich.
De tentoonstelling begint in het huis van een rijke bourgeois, een mooie rijke kamer met een groot schilderij van een familietafereel dat volgens de regels van de academie geschilderd is.
Ik keek er van op. Een mooie grote blauwe vaas leek me precies dezelfde als op het schilderij.
Vanuit hun academische opleiding zochten de kunstenaars nieuwe technieken, nieuwe weergaves, andere uitbeeldingen.
Maar ze lieten het verleden niet los. Verschillenden grepen terug naar de middeleeuwen, naar de Vlaamse primitieven.
Het schilderij van Van de Woestyne, dat op het affiche en de toegangskaart staat toont een zaaier. De achtergrond is goud. In de middeleeuwen was dat de achtergrond voor de heiligen.

Men had me vertelt dat ik anderhalf uur zou nodig hebben voor het bezoek. Ik ben er twee uur geweest. Ik weet zeker dat ik nog eens terug keer, want de tentoonstelling is zo rijk, dat nog niet alles tot me door gedrongen is. Ik wil bijvoorbeeld nog wat dieper ingaan op de breuk die door de eerste wereldoorlog is veroorzaakt.

Al Castello

Aan het Gravensteen te Gent is een pizzeria-ristorante.
Al Castello is de naam.
Ik kwam er deze middag eten.
De ober zei zo iets van 'Oei, je bent alleen. Waar is de rest van de groep?'
Dat die man mijn gezicht onthouden heeft!
We komen hier inderdaad zo één keer in de maand eten met een zestal vrienden en vriendinnen.

Nu was ik inderdaad alleen.

Ik heb een lekkere kalfsschenkel gegeten, osso bucco. Dat was lang geleden en het heeft me goed gesmaakt.

De aarde onder je voeten

In het tijdschrift van AS Adventure van maart 2017 gaat er opvallend veel aandacht naar het wandelen.
Ik lees het dan ook graag door.
Al op pagina 3 worden er websites van wandelaars in het licht gesteld.
Verder in het magazine een lang artikel over gezond wandelen.
Uit dat artikel komt bijgaande afbeeding.
Wandelen is gezond voor lichaam en geest.
Vele wetenschappelijke studies bewijzen dat.
Wandelen is dikwijls beter dan medicatie. Dat wordt in de medische wetenschap soms vergeten omdat vele gezondheidsstudies door de farmaceutische sector gefinancierd worden.
Maar mensen als wij weten dat natuurlijk wel.