dinsdag 23 augustus 2016

Naamdag

Sommige mensen verjaren niet meer. Of ze vieren althans hun verjaardag niet meer.
Maar dat betekent niet dat er geen reden voor een feestje kan zijn: de naamdag bijvoorbeeld.

Roos vierde zo vandaag haar feestdag. Roos = St. Rose.
Reden om mensen uit te nodigen voor een grote taart.
Iemand uit onze omgeving die tijdens zijn beroepsleven patissier was bakte een heerlijke taart, versierd met marsepeinen roosjes.
Dat was genieten van de taart en het feestvierders.
Je ziet ongeveer met hoeveel we waren. De taart is al overlangs in 7 stroken gesneden. Daarna werd ze in de lengte nog eens in 4 gesneden. Het was een gezellige en wijze bedoening.

Buren voor buren

Iedereen kent wel een oudere in zijn omgeving die gedwongen huis en familie moest verlaten.
En ... Gisteren las ik een getuigenis van een zorgkundige over de wantoestanden in rusthuizen. Haar relaas werd ruim verspreid langs de sociale media en in de pers.
Zulke feiten duiden meteen op het het belang van acties als buren voor buren en bijeenkomsten in de ontmoetingscentra van de LDC's.
Het moet trouwens zover niet gekomen zijn. Elkaar een beetje helpen is altijd wijs. Iets samen met anderen doen ook.
In Gent gaat in september de DOEmeeWEEK voor senioren door. Ik las het vandaag in het Gentstadsmagazine.
Gisteren en vandaag hebben we met een vijftal mensen de persoonlijke uitnodigingen verzendklaar gemaakt. De brieven en flyers in een omslag steken vraagt wel wat werk.  Zo een drieduizend 55-plussers worden persoonlijk aangeschreven.
De verschillende activiteiten, die iedereen in de week van 12 september kan meedoen, staan erin vermeld. In die week is trouwens de deelname gratis, en aanmelden is niet nodig. Informatie over prijzen en inschrijving kan je dan ook krijgen.
Er zijn in Gent 10 lokale dienstencentra. Elk LDC heeft zijn eigen programma,
Het programma van het LDC De Horizon en de andere LDC's vind je ook op internet.

Ben je een senior uit het Gentse kom dan zeker eens kijken. Misschien vind je er zelf ook iets naar je gading.

Schnelle Füße rascher Mut

Ontsnapt uit het paleis van Sarastro horen ze het geluid van de fluit van Pamino. Het is een van de vele scenes uit de Toverfluit van Mozart, die ik hier als titel aanhaal.
De foto hierbij is een snapshot van bij het begin van de tweede akte.

Ik heb de DVD uit de stadsbibliotheek ontleend. Het is een opname van de Zwitsere televisie uit 2007 van Mozarts's werk uit 1792.
Het liefdesverhaal is er een van alle tijden.
Het verhaal gaat over de beproevingen die moeten afgelegd worden om de tempel binnen te geraken. Een mooi verhaal dat nog altijd aanspreekt. De weg naar een vol bestaan is immers niet altijd eenvoudig. De inwijdingsriten brengen de mens naar de volheid van zijn leven.

maandag 22 augustus 2016

Wandelagenda

Toen in Facebook de groep Wandelagenda het levenslicht zag, hadden we niet kunnen voorspellen dat de groep zoveel aantrok zou hebben.
Er zijn al 2.263 leden als ik dit schrijf.

Het is de bedoeling van deze groep om te laten weten wat de wandelplannen zijn.
In tweede instantie ook wat er reeds gewandeld is.
Het gaat niet over naaktstranden of geldlening. Dat zeker niet. Gelukkig hebben we zo nog niet veel mensen moeten blokkeren.
Het is een wandelagenda. Het gaat niet over voetbal, yoga. Dat zijn interessante onderwerpen, die ongetwijfeld een eigen groep hebben voor de geïnteresseerden.
Ben je een wandelaar en deel je graag je wandelagenda op facebook, aarzel niet om aan te sluiten.

zondag 21 augustus 2016

De dag na de 100

Wat doet iemand die 100 kilometer gestapt heeft de dag nadien?
Wel ...
Voor de ene is dat verzorgen van de blessures, meestal blaren op de voet. Bij mij als het wat warm is, zijn dat schuur- of wrijvingswonden in de bilspleet. Wat uierzalf trouwens, en het euvel is nog binnen de dag verholpen.
Voor anderen is dat los wandelen, een korte wandeling maken om de stramme spieren weer helemaal soepel te krijgen.
Zelf heb ik zo deze morgen in de Gentse binnenstad gewandeld. Ik wou dan eten in een Marokkaans restaurant in de Mageleinstraat, maar dat bleek wegens vakantie gesloten. Ik ben dan maar naar mijn flat teruggekeerd.
Slapen! In de nacht van vrijdag op zaterdag was het wandelen. Opgestaan de vrijdagmorgen om 7 uur, en naar bed de zaterdagavond om 22 uur, dat betekent 39 uur zonder slapen.
Toch was ik deze morgen uit gewoonte weer om 7 uur wakker. Ik moet dus toch nog wat bijslapen.
Het bioritme! In zo een tocht eten we dikwijls, maar per keer nooit veel.
Met het hervinden van het bioritme heb ik het meest last. Maar in mijn geval heb ik natuurlijk het voordeel van gepensioneerd te zijn. Ik ben niet aan werktijden gebonden.
En vooral: we blikken op onze belevenis terug. We bekijken de foto's. We onthouden de mooie tocht, en we kijken al uit naar de volgende editie.

zaterdag 20 augustus 2016

100 km door Vlaamse Velden

Vrijdagavond vertrokken we voor een herinneringstocht door de Vlaamse Velden. We wilden door deze lange voetmars, een tocht van 100 kilometer, eer betuigen aan hen die 100 jaar geleden voor onze vrijheid gevochten hebben.
Het parcours verbond verschillende plaatsen uit de Groote Oorlog. Het parcours was mooi uitgewerkt, veelal langs aarden wegen, door bossen en langs velden. We stapten langs begraafplaatsen van verschillende naties:  Vladslo en Langemark waar de Duitse gesneuvelden een laatste rustplaats vonden. De vele witte begraafplaatsen van de Britten zijn overal in het landschap. De gedenktekens van Canada, Australië imponeren.

De wandelaars trachten met hun sportieve prestatie de inspanningen van 100 jaar terug te herdenken. We slaagden er niet allemaal in de volledige 100 km te stappen. Een wandelcompagnon werd onwel, kwam ten val en moest zo vrij vroeg in de tocht al stoppen. Een goede wandelkennis van me kreeg problemen met de heupen, en belde de bezemwagen na twee derde van de tocht.

De inrichters hebben geweldig hun best gedaan. Er was goede verzorging door verschillende plaatselijke wandelclubs. Zo wil ik als voorbeeld de Tervaete stappers vermelden die ons in Ese ontvingen, met als muzikale begeleiding iemand aan zijn toetsenbord, die zijn eigen arrangementen speelde van liederen die we kennen en goed in het gehoor liggen.

Ons groepje stapte goed door, nam de tijd om de monumenten te bekijken, en contact te houden, vooral op de rustposten, met onze medewandelaars. Het viel me trouwens op dat naarmate de tocht vorderde er steeds minder individueel gewandeld werd, Er vormden zich spontaan kleine groepjes.

De foto's hierbij komen uit het album van Marc. Voor de volledige fotoreeks klik hier.

donderdag 18 augustus 2016

Borderline

Michel Houellebecq
In het Guislain museum loopt al een tijdje een tijdelijke tentoonstelling onder de naam 'Museum Dirk De Wachter'
Het museum Guislain is een vaste waarde voor mij. Ik ga er minstens één keer per jaar naar toe. 
Nog tot eind september is het om zo te zeggen een dubbel museum: Museum Dr. Guislain en Museum Dirk De Wachter
Dit laatste museum heeft als thema : kunst en psychiatrie in borderlinetijden.
Uit de vele kunstwerken onthou ik:
- Florian Bijloos:, een overlevings kunstenaar, die opstaat na iedere val
- Ronny Delrue met zijn cerebriraptor = hersenvreter.
- uit de permanente tentoonstelling;  de voorwerpen die met frenologie verband houden en de stelling van Aristoteles: Er is niets in het verstand, dat niet eerst in de zinnen is geweest.
- Weer in de tijdelijke tentoonstelling lees ik dat kunst redt de wereld niet redt. 
- De arme kunst = arte-povera van Giovanni Anselmo weet mijn aandacht te trekken.
- En helemaal op het einde van de tentoonstelling: De kaart is interessanter dan het gebied. van de figuur Jed Martin in een boek van Michel Houellebecq. 

Generaties op de Doto

De Dodentocht werd nu al voor de 47ste keer gestapt.
47 keer al! Dan is het niet te verwonderen dat dit al een generaties overschrijdende tocht wordt.

In mijn kennissenkring ken ik verschillenden waarbij moeder en zonen, of moeder en dochter of vader en zoon meestappen.

In de Dodentocht zijn er ook verschillende die voor een goed doel stappen, en zich laten sponsoren. Zo steunde ik de Goede Doelstappers, waarbij mijn zoon een wandelaar was. Voor hun goed doel hebben ze meer dan 15.000 euro bijeen gekregen.
Ik steunde ook een wandelkennis die voor Jeugdzorg stapte.
Daarnaast waren er heel wat meer wandelaars die hun 100 km tocht opdroegen met een speciaal doel voor ogen.

woensdag 17 augustus 2016

Open deur bij De Horizon

Op zondag 11 september houdt het LDC De Horizon haar jaarlijkse open deur dag.
Zelf heb ik De Horizon leren kennen op zo een open deur dag.
Ik kan het dus zeker aanbevelen.
Nu heeft De Horizon veel betekenis voor mij: iedere middag gebruik ik er de maaltijd.
En de donderdag is echt mijn Horizon dag:
's morgens Tai Chi
's middags stoelturnen
en ook de dondernamiddag de surplusactiviteiten.
In 2016/2017 ben ik er sowieso weer bij.

Terug van mijn Polen-reis zal ik dan ook graag zondagmiddag 11 september naar de Lousbergskaai gaan. Die dag staat al in mijn agenda genoteerd.

dinsdag 16 augustus 2016

De Cock had moeie voeten

De Cock had moeie voeten.
Het was er ineens, onaangekondigd. Het was als een plotseling onweer bij een heldere hemel. Hij leunde achterover en legde zijn voeten op een hoek van zijn bureau. Met een van pijn vertrokken gezicht bevoelde hij zijn kuiten. Het was alsof geniepige kleine duiveltjes uit pure boosaardigheid met duizend spelden in zijn kuiten prikten. Hij kende de pijn die uit de holte van zijn voeten kwam, langs zijn hielen omhoog trok en zich vastzette in zijn kuiten.

Dat lees ik in een boek van Baantjer.
Zou De Cock de Dodentocht mee gestapt hebben?
Ik ken het antwoord want ik heb het boek uitgelezen.

Samenvloeiing

Samenvloeiing Leie Schelde
 (foto van gisteren)
Nederschelde (bron: beeldbank Gent)
De straat waar ik woon, was er in 200 jaar geleden nog niet. De Nederschelde, die we hier de Reep noemen was er wel. Nu is zij dicht gelegd, In september hebben we een bewonersbijeenkomst waarin de openlegging ervan zal besproken worden.
Dit terzijde ter zijde om te vertellen waarom bepaalde foto's me interesseren.
Ik heb het boek Kleurrijk uit de Gentse stadsbibliotheek geleend, en daar staan heel wat afdrukken in van aquarellen van een Hollandse militair 200 geleden.
Op de afbeelding rechts zie je dat Schelde en Leie in 1820 nog niet van kaaimuren voorzien waren. De oevers van de Nederschelde zijn bebouwd met stapelhuizen en industrie.
Op de foto links zie de huidige toestand. Rechts van de Schelde woningen en in baksteen de kapel van het Sint-Lievenscollege. Links van de Schelde het Belgacom gebouw.