zaterdag 24 september 2016

Vrienden van '57

Een stadswandeling door Gent.
Vrienden van '57 op het E.Braunplein
Voor vandaag had ik een vriendengroepje beloofd met hen door de Gentse binnenstad te dwalen, en hen er een en ander te laten zien.
Het groepje vrienden ontmoet elkaar geregeld en één keer per jaar organiseert de groep een weekend onder elkaar in een stad. Voor dit jaar hadden ze Gent gekozen, en ik zou hen daarbij rond leiden.
Ze verbleven aan de Oude Houtlei in Gent.
Ik kon dan ook meteen het verhaal van de stadsgrachten vertellen. Hoe de gracht dan later de Houtlei werd. En hoe dan nog later de lei gedempt werd en de naam van de straat de Oude Houtlei werd.
Verder ging onze tocht langs de Poel, waar ik wat vertelde over de bakermat van de katholieke arbeidersbeweging, Het Volk, de CM, de VDK.
Met de Sint-Michielskerk zaten we dan verder in het verleden om met de Michielsbrug en het voormalig postgebouw in het begin van de XXste eeuw te belanden.
Zo trokken we verder langs bezienswaardige plaatsen en monumenten van de Gentse stadskern.
We namen twee keer een pauze. Dat was een keer in het Belfort stadscafé, en naar het einde van de wandeling in café 't Kanon, aan de Dulle Griet.
Het was een mooie zonnige tocht.
Onze tocht eindigde op het Veerle-plein. De vriendengroep zou dan later nog wat van de parcoursen van Klinkeroever stappen. Ze hadden het boekje mee van de 34 gratis concerten op het Leie-, Lieve- en Coupure parcours.

Vervoerskosten

In een klein stationnetje
Hoeveel geeft iemand uit om zich te verplaatsen?
Dat was nu eens een discussie die we hadden.
Ik wist echter niet hoeveel ik zelf uitgaf.
Terug op mijn flat heb ik het berekend.
Ik heb geen eigen auto, maar alleen kosten voor openbaar vervoer.
en die vallen mee:
51 euro voor mijn abonnement op de lijnbus
en voor de trein heb ik in de loop van een jaar 359,20 euro betaald.
Ik kan dus stellen dat de kosten voor mijn verplaatsingen (zonder mijn buitenlandse reizen) 400 euro per jaar betaal.
Veel vind ik het niet.
Morgen neem ik weer de trein. Dat is dan om in en rond Wervik te wandelen.

vrijdag 23 september 2016

Pater Pio

23 september. Iedere vrijdagmorgen bidden er in de Gentse Sint-Jacobskerk een twlaaftal mensen. Het is een gezongen gebedsdienst met ondermeer psalmen.
Meestal wordt ook de heilige van die dag op de voorgrond geplaatst.
Vandaag was dat pater Pio. Een bescheiden man, zonder roemruchte daden, maar die een diepe indrul naliet bij velen.
Tijdens zijn leven bezochten velen hem. Zeker toen hij de stigmata verkregen had.

donderdag 22 september 2016

Nieuwe reispas

Op het jaareinde reis ik naar de rotsstad Petra en trek ik door de woestijn Wadi Rum.
Voor Jordanië heb ik evenwel een reispas nodig.

Mijn huidig paspoort vervalt op 26 november 2016. Ik ben dan ook om een nieuw reispas gegaan.
Mijn vorige reispassen had ik nodig voor:
  • Polen (1995. toen was een paspoort nog nodig)
  • Israël, Nieuw Zeeland, Australië, (2006-2011)
  • China, Korea, Japan (2011-2016)
Mijn eerste paspoort was maar 1 jaar geldig. Mijn laatste 5 jaar, en mijn nieuwe is 7 jaar geldig. Ik kan er dus nog wat van de wereld mee zien. 

woensdag 21 september 2016

De Vreemden

Voila!  Daarmee is ook voor mij het festival van Vlaanderen begonnen. Voor mij begon Gent Festival in de Floraliënhal met een toneelvoorstelling van NTGent.  Het was de première van het theaterseizoen van dit gezelschap.
De grote Floraliënhal is wel een bijzondere locatie. Langs de kant van het SMAK waren de zit tribunes. op de andere kant van de zaal werd gespeeld. 
Het spel bestond uit het toneelspel, uit een muzikale interpretatie van het thema en uit filmbeelden. 
De filmbeelden waren soms sepia-foto's uit de tijd waarin L'étranger van Camus afspeelt, dat is 1942, en video's in kleur van de huidige vluchtelingen. 
De muziek was ingrijpend, ik kon niet nalaten te denken dat die niet alleen het thema uitdrukte, maar tevens ook aan het nabij gelegen SMAK een inbreng gaf.
Het toneelspel zelf is van een Algerijnse auteur die door gaat op de roman van Camus. Hij geeft de vermoorde een naam en familie. Bij ons kent iedereen, afin mensen van mijn leeftijd toch, de roman van Camus. De interpretatie die wij er toen aan gaven is wel anders dan een huidige interpretatie als die van de schrijver Kamel Daoud.

Het nieuws op Eén wendde een gedeelte van het journaal aan dit grootschalig muziektheater. Klik hier voor het fragment.

De weg van je leven


Nog een filmpje uit YouTube:
El camino de tu vida = de weg van je leven.

Wat is jouw voetafdruk die je nalaat?

dinsdag 20 september 2016

Voortuin = scheepswerf

Bij het lezen van een tijdschrift over de zeilvaart op de Schelde, kwam ik ook een artikel tegen over scheepsbouw.

Het gaat over een boot gebouwd in 1942. Door de oorlog zijn heel wat boten van kustvissers op een mijn gelopen. De vissers uit Oostende plaatsen dan voor hun nieuwbouw sommigen van hun bestellingen in het binnenland.

De scheepsbouwer is Charles Van Hoyweghen en dit is een vissersvaartuig. De man wist al heel wat van scheepsbouw af. Zijn laatste boot bouwde trouwens hij in 1970 op 75-jarige leeftijd. Zijn bootmakerij bevond zich aan de Scheldeboorden.

maandag 19 september 2016

Kaarsjes voor een huis in Meulestede

Voor een huis in Meulestede branden kaarsjes.
Kaarsjes die in stilte Jeroen herdenken die er woonde.
Jeroen was op weg naar Santiago de Compostela.
Hij is er niet aangekomen.
Zijn lichaam is gevonden.
Zijn moeder is nog in Spanje.
Wat er gebeurd is weten zijn familie en vrienden nog niet.

Gisteren is er voor de overledene een stille wake gehouden.


Sterke nonnen

Enkele gesprekken met mede-wandelaars brachten mij er toe eens een boek over nonnen uit de bibliotheek te lenen:
1) was de onmenselijkheid die een wandelmaat tijdens zijn kinderjaren moest ondervinden van "rijke" nonnen.
en 2) was het verhaal van een ijzersterke zuster aangehaald door iemand uit ons reisgezelschap, die daarover aan het lezen was.

De schrijver benoemt zich zelf als ex-gelovige, ex-afvallige en sedert kort ook ex-agnost. Zo sterk is zijn respect geworden voor de vrouwen die hij geïnterviewd heeft, en die hij in het boek aan het woord laat.
Het zijn allemaal zusters met een doorleefd verhaal, al zijn ze rebels of behoren ze tot een uitstervende congregatie.
Dat houdt het boek dat al 9 jaar geleden geschreven is, nog altijd actueel.

Met de lijnbus

Veel neem ik een autobus van De Lijn. Ik heb dan ook een MOBIB-kaart aangeschaft. Dat is dan voordeliger dan telkens een ticket te kopen.
Jammer genoeg begon mijn kaart kuren te vertonen. Registratie aan de ontwaarder lukte niet altijd, of er verscheen een rood teken. Na enkele pogingen lukte het dan wel of toch niet.
Vrijdag wou het weer niet lukken. De chauffeur liet me wel mee rijden, en zei erbij dat ik beter met mijn kaart naar een lijnwinkel zou gaan.
Deze morgen deed ik dat dan ook. De loketbediende zei dat mijn kaart defect is. Zij vulde een formulier in, dat ik moest ondertekenen, en hield de kaart in.
Ik kreeg dan een papieren lijnkaart met een geldigheidsduur beperkt in de tijd. Zo kan ik ondertussen weer met de autobus rijden.
Binnen enkele dagen, krijg ik dan een nieuwe MOBIB-kaart.

zondag 18 september 2016

Stop waiting Start walking

Stop waiting, start walking is de slogan van het wandelevenement 'De Slag om Landen'.  Een deelneemster formuleerde het alzo: Er is altijd iets dat waard is om voor te vechten. De tocht gaat door t.v.v. de vereniging Bindkracht. Het is een tocht van 111,1 km.
Ik twijfelde eerst nog of ik zou deelnemen. 111 kilometer is niet niets. Maar ik kon het niet laten en nam de trein naar Landen.
In de vertrekhal trof ik nog enkele mede-wandelaars aan, die net als ik het beroepsleven al lang vaarwel gezegd hebben, maar die nog altijd actief zijn in de lange afstanden van de wandelsport. We vormden zo een groepje van 4.
In de zaal en bij de andere deelnemers heerste een enthousiaste sfeer. Om 19u11 is de start.
(Ik zal toch eens moeten vragen of die komma één in de kilometers en die 11 minuten na het uur een bepaalde betekenis hebben)
In het begin bleven de 147 wandelaars sterk gegroepeerd. Pas na een bevoorradingspost of twee, viel de meute uiteen, en vormden zich groepjes of wandelde men individueel. Ongeveer om de 7 kilometer was er bevoorrading voorzien. Het was een ruime en gevarieerde ravitaillering.
De nacht viel snel. En we stapten ondertussen tussen de vele boomgaarden van Haspengouw. Kwam het door de nacht? Zagen we niet meer goed? Hadden we nachtelijk dromen? De peren hingen reuzegroot aan de bomen.
De wandeltocht bestond uit twee lussen: een noordelijke lus van 72 km en een zuidelijk traject van 39 km. In het midden van de eerste lus hadden we een grote rust en bevoorrading met BBQ in Zoutleeuw. Dat is luxe, nietwaar?
Een wandelmaat van mij, kwam gekraakt binnen. Hij had last van zijn rug. Maar hij hield er de moed in en beweerde dat het na een bezoek aan de masseurs wel zou lukken. Vooruitlopend op het vervolg, wil ik wel vertellen dat hij het einde gehaald heeft, dat was nog 75 km stappen.
Lange afstandswandelaars zijn toch een apart volkje.
Na Zoutleeuw bracht het 2de derde van de tocht ons doorheen het ontwakend landschap. De zon kwam op, maar verdween jammer genoeg achter zwarte wolken. We moesten onze poncho aantrekken, en zo beschut trokken we door het natte gras verder. Een warme soep aan de bevoorrading bij het station van Ezemaal deed ons deugd. Het was trouwens ondertussen opgehouden met regenen. Gelukkig maar.
Na 72 km bereikten we opnieuw Landen.
We zagen dat het aantal opgevers beperkt bleef. Gelukkig maar. We zagen ook de snelste wandelaar al aankomen. We wensten hem proficiat en putten kracht uit zijn prestatie. We aten een boterham, verwisselden bovenkleding en schoenen en maakten ons op voor het tweede gedeelte, waarvan we wisten dat het vrij pittig zou zijn.
Dat tweede gedeelte bracht ons hoofdzakelijk door Waals Brabant. Ruime landschappen ontvouwden
Uit het album van Marc
zich voor onze ogen. Kilometers ver konden we over de landerijen kijken onder een heldere hemel. Het is ginder licht heuvelend en veel vals plat. Het landschap wordt af en toe doorbroken door een groepje bomen. En als we weer eens een kerktoren zagen wisten we dat we weer bevoorrading zouden hebben. In dat traject hadden de inrichters gekozen voor party-tentjes, en gelukkig telkens ook voor wat stoelen. Met al die kilometers in de benen moest ik inderdaad af en toe zitten. Maar niet te lang natuurlijk. Anders geraakt een mens niet meer op dreef. Na 100 kilometers stappen had ik het trouwens moeilijk, maar met de aanmoedigingen van de medewerkers en de steun van de mede-wandelaars zouden ook die laatste kilometers gemakkelijk :-) te stappen zijn.
In Waasmont hadden we in de pastorie onze laatste rust en met een goede babbel met de medewerkers aldaar wisten we weer waarom we voor deze tocht gekozen hadden.
22 uur en 23 minuten heeft ons groepje nodig gehad om deze 111,1 kilometers te stappen.

111,1 km

Caro nam ons wandelgroepje
op de foto na de aankomst
De Slag om Landen, is al aan haar derde editie toe. De Slag om Landen is een lange afstandswandeling van 111,1 km. De voettocht is daarmee al een begrip geworden in het wereldje van de 100 km-stappers.
Vrijdag en zaterdag ging de tocht door. Ik was content er zoveel wandelcollega's tegen te komen. De inschrijving verliep vlot.
Om 19u11 zijn we dan onder een confetti-regen met 147 wandelaars gestart. We kregen 25 uur om die 111,1 kilometers te stappen. Voor onszelf hadden we 22 uur in gedachten. Het is iets meer dan 22 uur geworden.
Ons respect gaat uit naar de inrichters: goede bepijling, goede bevoorrading, enthousiaste medewerkers waardoor ook de laatste kilometers nog plezant waren.
We stapten ten voordele van een goed doel. Het is de bedoeling dat met de opbrengst van de tocht een project van vzw Bindkracht gefinancierd wordt.
In ons groepje zijn we ervan overtuigd: volgend jaar stappen we bij leven en welzijn, weer mee.

Een meer uitgebreid verslag heb ik later geschreven, klik hier.
Marc heeft een foto-album gemaakt en op facebook geplaatst. Klik hier. Met die reportage kan je de wandeling virtueel volgen.